08-02-08

valentijn-blues

Het is weer de periode waarin de radio me wakker maakt met de meest verschrikkelijke reclame, namelijk die over Valentijn.  Ik weet dat het een feest voor het kapitalisme is en niet voor geliefden.  Maar toch...

Het is pijnlijk om in te zien dat mijn leven niet loopt gelijk ik het wou, in deze periode.  Het doet elk jaar weer pijn om te weten dat in de dertig zomers dat ik oud ben, ik nog maar 1 Valentijn spendeerde in een vaste relatie.  Dat mijn langste relatie slechts een jaar duurde.  Dat de kans héél groot is dat ik de rest van mijn leven alleen zal slijten.

Maar hetgeen het meeste pijn doet in al die jaren is dat ik altijd maar hoor hoe ik een goede vriendin ben.  Ik ben dus voor mannen altijd maar een goede vriendin, maar nog nooit is mij iemand komen zeggen dat ik de vrouw van zijn leven ben.  Nog maar 1 keer voelde ik me er met valentijn "bij horen" bij die wereld.  En elk jaar doet dat toch weer pijn, van lang op voorhand.  Het doet eigenlijk steeds meer pijn, hoe meer ik naar huwelijken ga en naar dopen en andere bakens van liefde tussen twee mensen.  Ik voel me meer en meer de eeuwige buitenstaander.

Maar geloof me, ik vind het ook fijn dat mannen mij graag zien als vriendin.  Anderzijds voel ik me ook eenzaam binnenin al die vriendschappen, net omdat het vriendschap is en geen liefde.  En geloof me, ik heb liefde genoeg om weg te geven.  Alleen, niemand wil ze, blijkbaar.

Ok, ik weet dat ik me momenteel zielig voel.  Maar soms moet het er eens uit.  Soms moet ik ook maar eens toegeven dat ik me eenzaam voel, dat mijn ziel huilt als een klein kind op valentijn.  Dat ik me al mijn hele leven af vraag wat er met me scheelt.  Dat ik ook wel eens de kans wil om na zeven jaar te kunnen opgroeien op liefdesgebied, want daarin voel ik me 16 ongeveer.  

En ik weet ook dat het aan mij ligt, ik kom over alsof ik mijn leven op orde heb, ik geen relatie nodig heb.  Maar geloof me, ik zou er alles voor geven dat het anders zou zijn.  Want de eenzaamheid is een akelig monster dat ook mij verscheurt.  Mijn "Ice Queen"-bestaan vreet me op vanbinnen en laat de hoop op gezelschap en liefde elke dag een beetje meer varen.

Ach ja, ook deze Valentijn zal ik weeral doorstaan en de volgende en die erna en die daarna ... tot de dag dat ik besef dat ik genoeg heb met gewoon mezelf.

Sorry blogwereldje dat ik mezelf jaar na jaar herhaal, maar dat wil dus zeggen dat steeds met dezelfde muizenissen zit in mijn hoofd.  Maar toch bedankt om te lezen, want het schrijven werkt ook therapeutisch.

MiniDing

 

12:37 Gepost door united we stand, divided we fall in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.