15-08-08

een blik in mijn gedachten

Liefste dagboekje,

Ik leef alleen in mijn gedachten, met de songs en personen die spoken door mijn hoofd.  Deze ochtend was het lied in mijn hoofd "Never whent to church" van The Streets.  Het spookt door mijn hoofd, want het past bij mijn gesprek met mijn maatje Stof gisterenavond.  Maar het spreekt ook over mijn gemis, mijn leegte.  Want, hoe kan ik normaal functioneren in deze wereld als de concepten "ouders" en "geborgenheid" slechts vervlogen herinneringen zijn uit mijn kindertijd?  Is het mogelijk om in gesprekken empahtie te tonen als mensen praten over deze twee dingen?  Ik kan het alleen maar benaderen vanuit mijn eigen hoofd en in mijn hoofd bestaan deze concepten niet meer.  Ze zijn vervangen door "zelfstandigheid" en "zorgen voor familie".  En toch, net zoals in de song, wil ik ook bevestiging.  Hadden ze er nog geweest, waren ze dan trots geweest met de keuzes die ik maakte?  Ik had zeker nooit dezelfde keuzes kunnen maken en nooit hetzelfde leven gehad en al helemaal niet dezelfde persoon geweest die ik nu ben.  Maar de vraag blijft, kijken ze nu over mijn schouder mee en zijn ze trots, of roepen ze in mijn oor dat ik er een boeltje van aan het maken ben?

Ik kan me zelfs niet indenken welke trekken ik erfde van wie.  Zelfs als hun vroegere vrienden (of familie) me zeggen dat een of andere trek me doet denken aan 1 van de 2, voel ik gêne, want ik ging het allemaal helemaal anders doen had ik me gezworen.  Ik ging het bewijs zijn dat er toch nog iets productief was uit hun leven gekomen.  En ik heb het anders gedaan.  Al hun slechte karaktertrekken heb ik uit mijn leven gebannen.  De vraag is alleen: ben ik hierdoor meer mezelf geworden of ben ik gewoon verder mezelf gaan leven?  Heb ik van mezelf een ander persoon gemaakt dan ik moest zijn door steeds op te letten van niet in dezelfde vallen te trappen?  Wat ik wel weet is dat ik nu niet meer kan stoppen met het constante nadenken over wat ik doe.  En dat blijkt nu net het kruis te zijn dat ik draag in mijn eigen leven, denken over wat ik niet moet doen.  Ik heb van mijn hoofd een gevangenis gemaakt.

En nu kom ik tot de clou van mijn verhaal.  Ik weet dat die gevangenis in mijn hoofd ook bestaat bij de mensen die aanvoelen wie ik ben, die hetzelfde probleem hebben.  Ik geef die mensen de raad die ik zelf zou moeten opvolgen.  Ik zie recht door hun ziel omdat ze hetzelfde doen als ik.  Maar kan ik mijn eigen raad opvolgen?  Kunnen we gewoon stoppen met in het verleden te leven?  Kunnen we stoppen met bang zijn?  Hoe stop je met rekening houden wat je ouders zouden willen van je of het tegengestelde te doen van wat zij zouden hebben gedaan?

Met andere woorden, hoe stop je met enkel in je hoofd te leven en gewoon te voelen en gelukkig te zijn?

Door dit op te schrijven heb ik door waarom de mensen van vroeger terug zijn gekomen, omdat het de mensen zijn die deze post het meeste zullen verstaan.  Misschien is het de reden waarom ik bij hen heel veel kan (aan)voelen en bij de rest niet.  Dus bij deze wil ik hen ook bedanken om terug te komen en vragen om misschien een deel van mijn toekomst uit te maken, want ik kan het plaatsen.

MiniDing

13:44 Gepost door united we stand, divided we fall in de wereld van miniding | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.